زکوی یار می آید نسیم باد نوروزی

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ز کوی یار می آ ید نسیم باد نوروزی              از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

 

این خانه قشنگ است !

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست
این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست
آن دختـــــــــــر چشم آبی گیسوی طلایی
طناز سیه چشــــــــــم چو معشوقه من نیست
آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت
هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست
در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان
لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست
در دامن بحر خزر و ساحل گیلان
موجی است که در ساحل دریای عدن نیست
در پیکر گلهای دلاویز شمیران
عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست
آواره ام و خسته و سرگشته و حیران
هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست
آوارگی وخانه به دوشی چه بلایست
دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست
من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ
در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست
هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران
بی شبه که مغزش به سر و روح به تن نیست
پاریس قشنگ است ولی نیست چوتهران
لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست
هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ
چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست
این کوه بلند است ولی نیست دماوند
این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست
این شهرعظیم است ولی شهرغریب است
این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست


دکتر خسرو فرشید ورد

 

و اما ادینبورگ !

جشنواره بین المللی ادینبورگ در اسکاتلند که به قولی مهمترین جشنواره هنری جهان محسوب می شود، از اول اوت آغاز شده و تا اول سپتامبر میزبان مهمانان خود از سراسر جهان است، تا در شب پایانی با یکی از بزرگ ترین آتش بازی های اروپا به کار خود پایان دهد.

شاید در روز یکشنبه، ۲۴ اوت ۱۹۴۷ که اولین دوره جشنواره بین المللی ادینبورگ برای فراموش کردن خرابی های جنگ دوم جهانی آغاز به کار کرد، کسی گمان نمی برد که روزگاری این شهر بخاطر این جشنواره، شهره خاص و عام شود و توریست های زیادی را از سراسر اروپا میزبانی کند.

امسال هم به مانند هر سال، شهر حال و هوای هنری خاص خودش را دارد. در هر ساعتی از شبانه روز می توان هزاران نفر را در سطح شهر دید که یا از سالن های اصلی جشنواره بیرون می آیند یا شاهد نمایش های خیابانی هستند که جوانان پر شر و شوری که هنوز هنرشان در بخش های رسمی جشنواره جایی ندارد، در گوشه ای از خیابان اصلی اجرا می کنند.

"High Street" ادینبورگ، با انبوه نمایش های خیابانی، خود به بخش حاشیه ای مهمی در طول جشنواره بدل شده است.

فکر نمی کنم در هیچ نقطه ای از دنیا بجز ادینبورگ در ماه اوت، بتوان از صبح تا نیمه های شب- و گاه حتی تا صبح روز بعد به تماشای کنسرت، تئاتر، فیلم، باله و اپرا نشست.

علاوه بر جشنواره هنری اصلی که "جشنواره بین المللی" نام دارد، جشنواره های دیگری هم به طور جداگانه با موضوعات مانند فیلم،کتاب،هنرهای تجسمی،موسیقی جاز و بلوز وجشن نظامی خالکوبی برگزار می شود.

در بخش جنبی(fringe) نیز صدها نمایش و کنسرت جداگانه در سالن های مختلف شهر برپاست، همه چیز برای یک جشن بیکران مهیاست.

برگرفته از وبلاگ بی بی سی

این جشنواره، پس از بی توجهی دو سال گذشته اش به هنر ایران، نمایشی از آتیلا پسیانی و ویدئو- چیدمانی از عباس کیارستمی را برای بخش اصلی خود برگزیده است.

به یاد شاملو ...

از عموهايت

 

نه به خاطر آفتاب نه به خاطر حماسه

به خاطر سايه ی بام کوچکش

به خاطر ترانه ئی

کوچک تر از دست های تو

نه به خاطر جنگل ها نه به خاطر دريا

به خاطر يک برگ

به خاطر يک قطره

روشن تر از چشم های تو

نه به خاطر ديوارها – به خاطر يک چيز

نه به خاطر همه انسان ها – به خاطر نوزاد دشمنش شايد

نه به خاطر دنيا – به خاطر خانه تو

به خاطر يقين کوچکت

که انسان دنيائی است

به خاطر آرزوی يک لحظه ی من که پيش تو باشم

به خاطر دست های کوچکت در دست های بزرگ من

و لب های بزرگ من

بر گونه های بی گناه تو

به خاطر پرستوئی در باد، هنگامی که تو هلهله می کنی

به خاطر شبنمی بر برگ، هنگامی که تو خفته ای

به خاطر يک لبخند

هنگامی که مرا در کنار خود ببينی

به خاطر يک سرود

به خاطر يک قصه در سردترين شب ها تاريک ترين شب ها

به خاطر عروسک های تو، نه به خاطر انسان های بزرگ

نه به خاطر شاهراه های دور دست

به خاطر ناودان، هنگامی که می بارد

به خاطر کندوها و زنبورهای کوچک

به خاطر جار بلند ابر در آسمان بزرگ آرام

به خاطر تو

به خاطر هر چيز کوچک و هر چيز پاک به خاک افتادند،

به ياد آر

عموهايت را می گويم

از مرتضی سخن می گويم.

 

لازم به ذکر هست که این شعر بعد از اعدام مرتضی کيوان توسط شاملو سوده شدو خبر دیگر اینکه ماموران انتظامی ايران، با محاصره کردن امامزاده طاهر و گورستان واقع در آن، روزچهارشنبه دوم مردادماه، مانع از برگزاری مراسم هشتمين سالگرد درگذشت احمد شاملو، شاعر نامدار ايرانی، شدند.

 

روحش شاد و یادش گرامی

 

روزشمار زندگی !

 

سلام به همه دوستان عزیزم

من یک سال بزرگ تر شدم  نمیدونم واقعا یک سال بزرگ تر شدن خوبه یا بد ! تا اونجا که یادمه همیشه دوست داشتم زود بزرگ بشم. یادمه چندین سال پیش جایی داشتم ثبت نام میکردم و خانم مسئول ازم پرسید که چند سالت هست من فوری جواب دادم که ۱۶ !  که پدرم در ادامه گفتن که ۶ ماه دیگه میشه ۱۶ !  اون خانم در جواب گفت که پسرم برای بزرگ شدن خیلی عجله نکن ! و من الان تازه دارم معنی حرفش رو میفهمم ! یک سال دیگه من به آخر مدتی که به من داده شده نزدیک تر شدم !همیشه دوست داشتم به عقب نگاه کنم و ببینم که چیکار کردم و چه کاری رو نتونستم انجام بدم یا فرصتش پیدا نشده !

اما چیزی رو که نمیتونم چشمم رو به روش ببندم دوستای خوبی بود که تو این مدت پیدا کردم ! یاده پدرم همیشه بهم سفارش میکردن که سعی کن تا میتونی دوستای خوب بیشتری برای خودت پیدا کن و هر چی هم که داشته باشی باز کمه ! جشن تولد در کنار دوستانی که تو رو فقط به خاطر خودت دوست داشته باشن خیلی احساس خوبی رو به آدم میره ! میخواستم از همه دوستان عزیز که به من لطف کردم و من رو به یاد داشتن تشکر کنم.  برای تبربک ها , کادو های دوست داشتنی , کارتهای تولد و حتی کیکی که سرم رو توش فرو کردید !

میگم یک سال پیرتر شدن در کنار دوستای عزیزی مثل شما زیاد هم بد نیستا !